MICHAŚ

Był sobie Michaś i był sobie Księżyc. Nie znali się prawie, to znaczy znali się troszeczkę z widzenia i przez szybkę albo przez chmurkę, ale przecież znajomości przez szybkę lub przez chmurkę nie można nazwać prawdziwą znajomością. Michaś bardzo lubił łowić ryby po to tylko, aby wypuszczać je z powrotem do wody. Co lubił Księżyc, tego nie wiemy, ale wiemy, że na pewno nie łowił ryb, ponieważ nie miał wędki, a i o ryby księżycowe jest dosyć trudno, chociaż, jak wiecie, są ryby latające i ryby piły i ryby na bezrybiu i ryby młoty i wiele innych ryb, które niekiedy udawało się Michasiowi złowić. Księżyc codziennie wieczorem przyglądał się Michasiowi z daleka i podziwiał błyszczące krople wody, które spływały z wędki do jeziora, ponieważ lubił wszystko to, co jest srebrne i co płynie i znika nie zwracając uwagi na różne wędki i różnych michasiów.

Michaś wiedział o tym, że Księżyc mu się przygląda i dlatego co jakiś czas błyskał w jego stronę lusterkiem przypominającym srebrne światełko, chcąc opowiedzieć usłyszaną od Mamy historię pewnej rybki, która była cała ze złota, potrafiła spełniać wszystkie życzenia i pochodziła z całkiem innej bajki. Michasia martwiło tylko to, że Księżyc co miesiąc nikł w oczach i zamiast wyglądać jak okrągły talerzyk, przypominał zawinięty róg poduszki wypełnionej srebrnym pierzem.

– Dlaczego jesteś dzisiaj mniejszy niż wczoraj? – pytał Michaś Księżyca.

– Dlatego, bo niekiedy z Księżyca robi się Pół-Księżyc, podobnie jak z Mety robi się Pół-Metek, z Paśćca Pół-Pasiec i z Kownika Pół-Kownik – odpowiedział Księżyc.

– Kto to jest Pół-Kownik? – pytał dalej Michaś.

– Jest to żołnierz, który o Pół-Nocy wsiada na konia i dowodzi Pół-Kiem – odpowiedział Księżyc.

– A jak w pobliżu nie ma konia? – zastanawiał się Michaś.

. Wtedy musi dowodzić Pół-Kiem pieszo – odpowiedział stanowczo Księżyc i zmniejszył się jeszcze bardziej.

– Acha – zawołał Michaś – to tak jak z moimi rybkami, które niekiedy zamieniają się w Syreny czyli pół kobiety i pół ryby.

– Właśnie tak – wyszeptał cichym głosem Księżyc – i zniknął zupełnie, ponieważ był Nów, a nów to chwila, w której Księżyce stają się całkowicie niewidoczne. Michaś też szukał swojego Nowiu, aby stać się niewidzialnym, ale zobaczył, że jedna srebrna rybka zaczyna zamieniać się w Syrenę i musiał jej trochę pomóc, by nie pomyliła stron świata i przemieniła się prawidłowo.

Pamiętał bowiem takie przypadki, kiedy zamiast kobiecej główki i rybiego ogonka, pojawiały się rybie główki i kobiece nóżki, a to nie wyglądało najlepiej.

„Michaś i Księżyc”, fragment książeczki, tekst Waldemar Okoń, ilustracje Natalia Okoń-Rudnicka